تشخیص پارگی تاندون ها

تشخیص پارگی تاندون ها

التهاب تاندون یا تاندونیت، به التهاب پیوند اصلی بین استخوان ها و عضلات گفته می شود و اغلب درتمام اندام رخ می دهد، که باعث درد شدید در آن قسمت آسیب دیده می شود. دو نوع پارگی تاندون وجود دارد. پارگی تاندون جزئی که فقط به بافت آسیب می رساند. و پارگی تاندون کلی که پارگی یا سوراخ کامل را شامل می شود. از علل مهم پارگی تاندون ها، تخریب و آسیب دیدگی می باشد. تشخیص پارگی تاندون ها باید هرچه زودتر انجام شود  .

تشخیص پارگی تاندون ها

تشخیص پارگی تاندون ها

تشخیص پارگی تاندون ها

اگر بیمار در صورت قرار دادن کمپرس آب سرد، بر روی قسمتی که پارگی تاندون در آن ایجاد شده، بهبودی پیدا نکرد و درد او بیشتر و حادتر شد، باید حتما به پزشک و یا متخصص مراجعه نماید و از انجام حرکات ورزشی سنگین و فعالیت های فیزیکی روزمره حد الامکان اجتناب نماید.
پزشک معالج بعد از صحبت در مورد علل پارگی تاندون ها، بعد از بررسی تاندونیت اقدام به تشخیص و درمان پارگی ایجاد شده، می نماید.
تشخیص پارگی در ابتدا با معاینه بالینی و فیزیکی صورت می گیرد. سپس به تجویز اشعه یا تصویر بر اساس محل پارگی اقدام می نماید. آزمایش سوزن Needle test که متخصص با یک سوزن از راه پوست به داخل تاندون آشیل بالاتر از جایی که حدس می زند پاره شده باشد، فرو می کند و سپس قسمت آسیب یا پاره شده را تکان می دهد، در صورت سلامت تاندون، انتهای بیرونی سوزن به بالا و پایین می رود ولی در صورت پاره بودن تاندون آشیل با حرکت دادن قسمت مذکورسوزن به بالا و پایین نمی رود.
آزمایش دیگر فشار است. پزشک دستگاهی را که با آن فشار خون بیماران را می گیرند به دور قسمت پاره قرار می دهد و آن را تا نیمه از هوا پر می کند. در صورت سلامت تاندون، با حرکت دادن آن ناحیه به بالا و پایین باید مقدار فشاری را که دستگاه نشان می دهد، کم و زیاد شود و در صورت پاره بودن تاندون این فشار با حرکت تغییر نمی کند. برای تشخیص پارگی تاندون، آزمایش های دیگری مانند: آزمایش نمونه خون، رایوگرافی، سونوگرافی، تست تامسون، تصویر برداری با اشعه ایکس، MRI، ارتوپدی و… وجود دارد.
تشخیص پارگی تاندون ها ، باید زود اقدام شود و شرط موفقیت‌ آمیز بودن ترمیم پارگی تاندون،‌ رعایت دستور العمل هایی است که پزشک یا ارتوپد تجویز نموده است. اگر تشخیص یا درمان دیر اقدام شود، به هم پیوستن مجدد بافت ها بسیار دشوار خواهد شد و جای زخم بزرگ و باعث کاهش جریان خون در بیمار می شود. انجام جراحی و یا فیزیوتراپی منظم و مستمر پس از تشخیص، این عارضه را درمان می نماید.که پزشک معالج معمولاً براساس پارگی‌های کامل و یا جزئی بهترین روش را انتخاب می نماید. اما پارگی ناقص و جزیی تاندون را می‌ توان بدون نیاز به جراحی و با روش‌های محتاطانه درمان کرد.